OLDUMU HİÇ ?

Hiç bir insani unutmak,
bir insandan vazgeçmek,
bir insani hayatindan sonsuza kadar çıkartmak zorunda
kaldın mi hiç?
hani ölmüs gibi,
hani uzatsan da elini tutamayacagını bilmek gibi,
her an kapından içeri gülümseyerek girecegini bekleyip
ama aslında hiç gelemeyeceğini de bilmen gibi.
ne zor sey değil mi ölmediğini bilmek ,
ama ölmüş gibi ulaşılmaz olması artık o insanın sana,
ne kadar katlanılmaz bir gerçek degil mi
sen hala bu kadar sevgili iken?
özlemek,
bu kadar özlemek,
etini kemiğini yakarcasına özlemek...
çok kötü degil mi?
bu kadar özleyip onu görememek,
ona dokunamamak,
onu işitememek ,
ne kadar umutsuz bir arayıştır o,
kalabalık caddede geçen binlerce yüze bakmak
belki bir kez daha görebilmek için o yüzü,
belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek,
belki şu an arkamda yürüyen insanların içinde bir
yerde demek,
belki şu an üzerimdedir gözleri diye paranoyalar
yaşamak
ne zordur degil mi?
ne kadar eritir insani farketmeden.
sende biliyorsun degil mi bunlari.?
sana hayatindaki en büyük yoksunluğu yaşatandan
nefret edemediğin zamanlar oldu mu hiç?
gözünün içine baka baka kolunu bacağını kesen bir
insanin yüzüne
sevgi dolu bir gülümseme ile bakabildiğin zamanlar
oldu mu hiç?
hayatta inandığın bütün değerlerini altüst eden
birisine aşk şiirleri
yazabildin mi?
onu içinde korumanin seni yok etmek olduğu zamanlara
feda oldun mu hiç?
içinde ağlayan çocuğa umut sarkıları söyleyemediğin,
özlemini,
susuzluğunu,
açlıgını gideremediğin zamanlar oldu mu hiç?
kanayan yarasını gördüğün
ama merhem olamadığın zamanlar.
gücünün,
hani o sınırsız gücünün
bir çocugun ağlamasını susturamayacak kadar olduğunu
gördügün zamanlar
oldu mu hiç?