O tatlı Şebnem Ferah şarkısı gibi,
“Sil baştan başlamak gerek bazen.
Hayatı sıfırlamak.
Sil baştan sevmek gerek bazen.
Her şeyi unutarak, yeni baştan sevmek gerek.”
Sil baştan başlama telaşıyla affın boynuna sarılırız pişmanlığımızla.
Sil baştan sevildiğimizi ummak adına rahmetin kucağına bırakırız gözyaşımızı.
Sancıyan vicdanımızla, utanan yüzümüzle, ağlayan gözümüzle,
titreyen dudağımızla içten bir özür,
mahcup bir tövbe fırsatı sunar bize pişmanlığımız.
Ya hiç olmasaydı pişmanlığımız?
Hiç yakmasaydı canımızı?
Ağrı hissedemeyen hastalar gibi yakardık rahmete yürüyen ayaklarımızı,
kırardık affı avuçlayan ellerimizi.
Tuncel Ergün
“Sil baştan başlamak gerek bazen.
Hayatı sıfırlamak.
Sil baştan sevmek gerek bazen.
Her şeyi unutarak, yeni baştan sevmek gerek.”
Sil baştan başlama telaşıyla affın boynuna sarılırız pişmanlığımızla.
Sil baştan sevildiğimizi ummak adına rahmetin kucağına bırakırız gözyaşımızı.
Sancıyan vicdanımızla, utanan yüzümüzle, ağlayan gözümüzle,
titreyen dudağımızla içten bir özür,
mahcup bir tövbe fırsatı sunar bize pişmanlığımız.
Ya hiç olmasaydı pişmanlığımız?
Hiç yakmasaydı canımızı?
Ağrı hissedemeyen hastalar gibi yakardık rahmete yürüyen ayaklarımızı,
kırardık affı avuçlayan ellerimizi.
Tuncel Ergün
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder